Στις 19 Ιούνη του 2026, πέθανε μετά από ισραηλινό βομβαρδισμό στο Νότιο Λίβανο, η Μόνα Χαλίλ. Ήταν μια πρωτοπόρος περιβαλλοντική ακτιβίστρια, με μεγάλη προσφορά στη διάσωση χελώνων καρέτα καρέτα.

Το Orange House και οι Καρέτα Καρέτα

Η 76χρονη Χαλίλ είχε ιδρύσει το Orange House στη νότια λιβανική ακτή, πολύ κοντά στα σύνορα με το Ισραήλ και τη ζώνη ασφαλείας που αυτό έχει δημιουργήσει εντός των λιβανικών συνόρων.

Πρόκειται για μια δομή προστασίας της χελώνας Καρέτα Καρέτα που υπάρχει από το 2000, όταν η Μόνα επέστρεψε από την Ολλανδία, όπου είχε καταφύγει κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στην πατρίδα της.

Την ονόμασε (και την χρωμάτισε) έτσι προς ευγνωμοσύνη στη χώρα που τη βοήθησε να σταθεί στα πόδια της.

Δίπλα στο χωριό Μανσούρι, νότια της Τύρου, η Μόνα Χαλίλ αποφάσισε να ασχοληθεί με τη διάσωση των ιδιαίτερων αυτών ερπετών όταν μια χελώνα επιχείρησε να αποθέσει τα αβγά της στο σημείο που εκείνη καθόταν.

Αφού παρακολούθησε συγκλονισμένη το θέαμα, αφιέρωσε τη ζωή της στις θαλάσσιες χελώνες και τη διευκόλυνση της επώασής τους στην μήκους 1,5 χλμ παραλία όπου ζούσε.

Οι Καρέτα Καρέτα μπορούν να ζήσουν ακόμα και περισσότερα από 100 χρόνια. Οι θηλυκές φτάνουν στην αναπαραγωγή έως και στα 50 τους, όταν όμως συμβεί αυτό επιστρέφουν στον τόπο που γεννήθηκαν για να αποθέσουν 70-100 αβγά κατά μέσο όρο.

Μόλις ένα στα χίλια καταφέρνει να επιζήσει από τις επιθέσεις άλλων ζώων, τα σκουπίδια και την υπεραλίευση, ώστε να μεγαλώσει και να επαναλάβει την ίδια διαδικασία που πραγματοποιείται συνεχώς από την εποχή των δεινοσαύρων.

Η Μόνα Χαλίλ εκπαίδευσε γενιές νέων ακτιβιστών από όλο τον κόσμο, που επισκέπτονταν το Orange House για να ενισχύσουν τη διάσωση αυτού του υπέροχου είδους. Έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στις νέες γενιές, φτιάχνοντας το Orange House Children Turtle Club.

Η άρνηση να εγκαταλείψει το έργο της και η στοχοποίηση από τον ισραηλινό στρατό

Το Orange House είχε πληγεί από τους ισραηλινούς  βομβαρδισμούς και το 2006. Όταν ξεκίνησε ο πρόσφατος πόλεμος Ισραήλ – Χεζμπολάχ, η Χαλίλ αποφάσισε να μην το εγκαταλείψει, όπως είχε κάνει τότε, αν και γνώριζε πως αυτή η απόφαση μπορεί και να της στοίχιζε τη ζωή.

Στις αρχές Ιούνη, ο ισραηλινός στρατός βομβάρδισε για πολλοστή φορά την περιοχή και στόχευσε την πρότυπη δομή είχε δημιουργηθεί. Η Χαλίλ και η Χάουα, βοηθός και συνεργάτιδά της από την Αιθιοπία, τραυματίστηκαν βαριά.

Η Χάουα, παρά τα εγκαύματα 2^ου βαθμού της, κατόρθωσε να καλέσει σε βοήθεια την τοπική μονάδα του λιβανικού στρατού.

Οι δύο γυναίκες νοσηλεύτηκαν αρχικά στο Jabal Amal Hospital της Τύρου όπου η Χαλίλ υποβλήθηκε σε εγχείρηση. Η κατάσταση της υγείας της όμως ήταν τόσο κρίσιμη που έπρεπε να μεταφερθεί σε νοσοκομείο της Βηρυττού, όπου και πέθανε.

Εκατοντάδες φίλοι και ακτιβιστές βρέθηκαν στην κηδεία της για το τελευταίο αντίο. Όλοι κατήγγειλαν πως επρόκειτο για συνειδητή δολοφονία: Ο ισραηλινός στρατός επιζητά την απόλυτη εκκαθάριση της ζώνης ασφαλείας (και όχι μόνο) που έχει δημιουργήσει στο Νότιο Λίβανο.

Η Μόνα Χαλίλ ήταν μια περιβαλλοντική ακτιβίστρια που με το έργο της έκανε παγκοσμίως ορατή και επισκέψιμη μια περιοχή πολύ κοντά σε αυτή τη ζώνη. Αγνοούσε συστηματικά τις ισραηλινές ειδοποιήσεις εκκένωσης και αποτελούσε “κακό” παράδειγμα για άλλους.

Έδινε ζωή σε μια περιοχή που το Ισραήλ εποφθαλμία, έχοντας επιχειρηματικά σχέδια για τη δημιουργία φαραωνικών τουριστικών θερέτρων.

Μόνα Χαλίλ όπως Ουσάμα Φαρχάτ

Άλλωστε, όπως καταγγέλει η ΜΚΟ Green Southerners, δεν είναι η μόνη που έχει στοχοποιηθεί από τη γενοκτονική πολιτική του Νετανιάχου και των ευρωπαίων και υπερατλαντικών συμμάχων του.

Περίπου έναν χρόνο πριν τη δολοφονία της Χαλίλ, ένας άλλος Λιβανέζος περιβαλλοντικός ακτιβιστής, ο Ουσάμα Φαρχάτ, στοχοποιήθηκε από ισραηλινό drone στο σπίτι του, στη λίμνη Mais Al Jabal, στην περιοχή Marjayoun.

Ήταν ένα ακόμα θύμα των ισραηλινών επιθέσεων που έχουν στοιχίσει τη ζωή σε περιβαλλοντικούς ακτιβιστές, γιατρούς, δημοσιογράφους και όποιον δείχνει να αποτελεί εμπόδιο στα σχέδια για πλήρη ερημοποίηση του Νότιου Λιβάνου, όπως ακριβώς πραγματοποιείται συστηματικά και στη Γάζα.