Παρά το πολύ ισχυρό λαϊκό του έρεισμα και την προώθηση πολλών προοδευτικών και φιλεργατικών μεταρρυθμίσεων, οι ιδέες του Περόν ήταν αντιφατικές πολιτικά με το βασικό σταθερό του γνώρισμα να θεωρείται ο καιροσκοπισμός. Άλλωστε, πριν πέσει ο ίδιος θύμα πραξικοπήματος, είχε συμμετέχει σε αρκετά άλλα.

Δε δίσταζε να συμμαχήσει είτε με ακροαριστερές είτε με ακροδεξιές οργανώσεις, αν έκρινε ότι τον σύμφερε. Μάλιστα, είχε δηλώσει δημόσια το θαυμασμό του για το φασιστικό εγχείρημα, ενώ ο ίδιος σχεδίασε τη διαφυγή κορυφαίων ναζί αξιωματικών στην Αργεντινή, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

        συμμετοχή σε πραξικοπήματα και ανέλιξη μέσω του Υπουργείου Εργασίας

Η πρώτη του επίσημη ανάμειξη στα παιχνίδια εξουσίας ήταν η συμμετοχή του στο πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Ιπολίτο Ιριγκογιέν, τον Σεπτέμβριο του 1930. Η τελική επικράτηση του στρατηγού Χοσέ Φελίξ Ουριμπούρου κόστισε στον Περόν τη δυσμενή μετάθεσή του στα σύνορα με τη Χιλή.

Γυρνώντας στην Αργεντινή μετά από παραμονή δύο χρόνων στην Ευρώπη το 1941, έγινε συνταγματάρχης στη φρουρά του συντηρητικού προέδρου, Ραμόν Καστίγιο. Συμμετείχε στους ‘Ενωμένους Αξιωματικούς’ (GUO-Group of United Officers), μια ομάδα στρατιωτικών που προχώρησε σε πραξικόπημα το 1943 προκειμένου να αποτρέψει τη μετάβαση εξουσίας στον Πατρόν Κόστας, δεξί χέρι του Καστίγιο.

Στην άστατη διετία που ακολούθησε, ο Περόν συμμετείχε σε 3 στρατιωτικές κυβερνήσεις: υπό τους Αρτούρο Ρόσον, Πάμπλο Ραμίρεζ και Εντελμίρο Φάρελ, αναλαμβάνοντας το φαινομενικά αδιάφορο και άσημο πόστο της Διεύθυνσης Εργασίας.

Ήταν η αρχή της τεράστιας δημοφιλίας του, αφού συνάπτοντας συμμαχία με τη CGT (την εργατική ομοσπονδία της Αργεντινής), προώθησε φιλεργατική νομοθεσία και πέτυχε την αναβάθμιση της Διεύθυνσης Εργασίας σε αυτόνομο Υπουργείο, το Νοέμβρη του 1943.

                      το πραξικόπημα με στόχο τον Περόν οργανώνεται

Όταν ο στρατηγός Εντελμίρο Φάρελ ορκίστηκε Πρόεδρος μετά από ένα ακόμα στρατιωτικό πραξικόπημα, ο Περόν εξελίχτηκε στον πολυτιμότερο συνεργάτη του, αναλαμβάνοντας τα καθήκοντα και του Υπουργού Πολέμου και αντιπροέδρου, παράλληλα πάντα με το Υπουργείο Εργασίας.

Στη σύντομη εκείνη θητεία του, ο Περόν θέσπισε κατώτατο μισθό, ανώτατο αριθμός ωρών εργασίας, καλοκαιρινές διακοπές, απαγόρευση απολύσεων και πολλά άλλα μέτρα.

Η τεράστια δημοτικότητα όμως που είχε αποκτήσει, σε συνδυασμό με τις προεδρικές του φιλοδοξίες, που δεν έκρυβε, προκάλεσαν το φθόνο άλλων αξιωματικών.

Οι συντηρητικοί κύκλοι της Αργεντινής, καθόλου ευχαριστημένοι με τη φιλεργατική στάση του Χουάν Περόν, ώθησαν το στρατό σε ένα ακόμα πραξικόπημα, αυτή τη φορά με στόχο τη φυλάκιση και την πολιτική εξουδετέρωσή του.

Φυσικός τους σύμμαχος ήταν οι ΗΠΑ, που θεωρούσαν αποσταθεροποιητική και επικίνδυνη την ανεξάρτητη εξωτερική του πολιτική, προτιμώντας ένα καθεστώς φιλικότερο σε αυτές.

η “μοιραία” ραδιοφωνική ομιλία, τo πραξικόπημα και η φυλάκισή του

Η αφορμή δόθηκε από μια ιστορική ομιλία του στις 18 Σεπτεμβρίου του 1945, που μεταδόθηκε σε πανεθνική ραδιοφωνική απευθείας μετάδοση και έμεινε στην ιστορία από την επαναλαμβανόμενη φράση: ‘Από τη δουλειά στο σπίτι και από το σπίτι στη δουλειά’, την οποία χρησιμοποίησε.

Στο τέλος της ομιλίας και αφού είχε αναφερθεί στις φιλεργατικές μεταρρυθμίσεις που πραγματοποίησε, είπε τα εξής: «Τώρα ζητώ την ηρεμία, ώστε να συνεχίσουμε την θριαμβευτική μας πορεία. Αν όμως χρειαστεί, θα σας ζητήσω να πολεμήσετε!»

Οι αντίπαλοι του καθεστώτος Φάρελ και της φιλεργατικής ‘ολίσθησής’ του, είχαν κάθε λόγο να πάρουν στα σοβαρά την απειλή του. Έτσι, στις 9 Οκτώβρη του 1945 και αφού τον εξανάγκασαν πρώτα σε παραίτηση, τον συνέλαβαν και τον κράτησαν στο νησάκι Μάρτιν Γκαρσία.

      λαϊκή εξέγερση και απελευθέρωση, ανοίγει ο δρόμος για την εξουσία

Η αντίδραση του κόσμου ήταν άμεση. Η CGT οργάνωσε μαζικότατες κινητοποιήσεις που παρέλυσαν το Μπουένος Άϊρες και ιδιαίτερα τα νότια εργατικά προάστια. Οι εργάτες της βιομηχανίας κρέατος μαζί με εκατοντάδες χιλιάδων κόσμου ξεχύθηκαν στους δρόμους, προσπαθώντας να καταλάβουν το κέντρο της πόλης.

Οι πραξικοπηματίες στρατηγοί δεν κατάφεραν να σταματήσουν την παλλαϊκή κινητοποίηση. Μάλιστα, όταν ανέβασαν τις γέφυρες που οδηγούσαν στο κέντρο, ο κόσμος άρχισε να χρησιμοποιεί βάρκες και άλλα αυτοσχέδια μέσα ώστε να παρακάμπτει τα εμπόδια.

Στις 17 Οκτώβρη του 1945, εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές κατέκλυσαν την Plaza del Mayo φωνάζοντας ρυθμικά: ‘Θέλουμε πίσω τον Περόν!’. Το καθεστώς αναγκάστηκε να διαπραγματευτεί μαζί του.

Εκείνο το βράδι έκανε μια ακόμα ιστορική ομιλία μπροστά σε 300.000 παραληρούντες οπαδούς του, παρακινώντας τους να συμμετέχουν μαζικά στην απεργία που είχε διοργανωθεί από τη CGT για την επομένη.

Οι στρατηγοί είχαν πλέον χάσει κάθε έλεγχο της κατάστασης, ο δρόμος του Περόν για την εξουσία ήταν ορθάνοιχτος. Δύο μήνες αργότερα, στις προεδρικές εκλογές της 24^ης του Φλεβάρη του 1946, ο Περόν έχοντας το χρίσμα του Εργατικού Κόμματος θριάμβευσε με 54%, έναντι 43% του συνυποψηφίου του, Χοσέ Ταμπορίνι.